که د ځغاستې ۳۶۶ سیالۍ وکړئ، زړه ته به مو څه پېښ شي؟

په ۲۰۲۳ کال کې هیوګو فاریاس یو نړیوال ریکارډ جوړ کړ - ۳۶۶ پرله‌پسې ماراتونونه (ځغاستې) یې بشپړې کړې.

دا د هرې ورځې ۴۲ کیلومتره (۲۶ میله) منډه وه، له یو کال ډېر پرته له دې چې یوه ورځ هم ضایع کړي - که به باران، لمر، ناروغي یا ټپ هم و.

په دې فوق‌العاده هڅه کې، هیوګو چې یو ۴۵ کلن برازیلی کاروباري دی، په یوه طبي څېړنه کې ګډون وکړ چې د ۱۲ میاشتو په موده کې یې د ۱۵۰۰۰ کیلومتره (۹۳۲۱ مایله) منډو پر مهال د هغه زړه څارنه کوله چې معلومه کړي زړه به یې دې هڅې ته څنګه ځواب ووايي.

هغه وویل: "زه ښه ورزشکار نه وم. یوازې یو ځل مې ژوند کې ماراتون کې ځغستلي وو."

"خو دا لېوالتیا چې نوې کیسه ولیکم، د ورزش له لارې اغېزمن کړم... دا غوښتنه په ما کې ډېره شوه."

دنده او ژوند پرېښودل یې پر یوه ورزشي ننګونه متمرکز کړل، داسې پرېکړه چې د هغه د ورځني ژوند ناخوښۍ له امله وه.

هیوګو بي‌بي‌سي نیوز برازیل ته وویل: "یو وخت راغی چې زه ودرېدم او فکر مې وکړ: ایا زه یوازې د دې لپاره پیدا شوی یم؟ د دې عادي ژوند لپاره چې ۳۵ یا ۴۰ کاله تکرار شي؟

"موږ له کوچنیوالي زدکوو چې مخکې له ۱۸ کلنۍ یوه مسلک وټاکو؛ ثبات ولټوو، کورنۍ جوړه کړو او د تقاعد لپاره چمتو شو.

"ما احساس وکړ چې یو څه نور هم کولی شم، خلکو ته په یوه بېل ډول الهام ورکړم."

ساینسي مرسته

هغه له برازېلي سمندري ملاح امیر کلینک الهام واخیست، چا چې په ۱۹۸۴ کال کې د جنوبي اتلانتیک په اوږدو کې کښتۍ چلولې وه - هوګو فکر وکړ "خو د کښتۍ چلولو پر ځای به... زه منډه کړم".

هغه غوښتل یو نښه پرېږدي، نو یوه بېسارې ننګونه یې وټاکله. هغه وموندله چې بلجیمي ورزشکار، ستیفان اینګلیس په یوه کال کې ۳۶۵ ماراتونونه ځغستلي دي - نو هیوګو پلان درلود چې یوه ورځ او یوه ماراتون نور هم زیاته منډه ووهي.

په اتو میاشتو کې، هیوګو یو دقیق پلان جوړ کړ چې په کې لوژستیک، روزنه او د څو متخصصینو ملاتړ شامل و.

هغه وویل: "زه پوهېدم چې یوازې یې نشم کولای. ما د یو څو رشتو ټیم جوړ کړ: ډاکټران، د ورزش مسلکي کسان لکه روزونکي او فزیوتراپان او یو روانپوه."

"ما خپله باثباته دنده پرېښوده او یو ناڅرګند شی ته لاړم، چې البته دا اندېښنه او بې‌اطمیناني پیدا کوي. نو د یو خپلواک مسلک درلودل مهم وو چې فشار کم کړي او تمرکز وساتي."

یو له هغو مسلکي مؤسسو چې یې وغوښتل برخه واخلي، د ساو پالو د زړه انستیتوت InCor و.

هغه وویل: "ما غوښتنه وکړه چې د زړه د غبرګون څېړنې لپاره مرسته وکړي: ایا زړه به لوی شي یا کوچنی، ایا ضربانونه به یې ګډوډ شي یا به نور بدلونونه وویني.

"ما هم غوښتل یوه ساینسي مرسته وکړم."

هغې وویل: "دا هغه څه دي چې هېچا مخکې نه وو کړي او پر زړه مهم اغېز لرلی شي."

ساینسي ټیم د محدودیتونو ټاکلو لپاره "اصلي تمرکز پر حجم و، نه شدت" چې هیګو ته اجازه ورکړي چې دا ننګونه "بې له قلبي خطره" بشپړه کړي.

هیوګو میاشتنی ارګوسپیرو میټري او درې میاشتنی اکاردیوګرام (د زړه الټراساونډ) وکړ.

ډاکټر آلوېز وویل: "هدف دا و چې د زړه بدلونونه په لویه کچه او مایکروسکوپي کچه وڅارو او له تمرین سره د بدن د تطابق یا ناوړتیا احتمالي نښې ومومو."

"خوندي سیمه"

هیوګو دا ننګونه د ۲۰۲۳ کال د اګست په ۲۸ مه بشپړه کړه.

شاوخوا ۱۵۹۰ ساعته وخت یې ونیو چې ټول ۱۵۵۶۹ کیلومتره (۹۶۷۴ مایله) ووهي - یوه داسې لاسته راوړنه چې د ګینیس نړیوال ریکارډونو کې ثبت شوه.

هغه دوه ماشومان لري او تل یې سهار منډه وهله - چې له خپلې کورنۍ سره وخت ولري، ښه ارام وکړي او د ورځې په پاتې برخه کې د عضلاتو پیاوړتیا تمرینونه وکړي.

هغه تقریبا تل په یوه ټاکلې لاره، د ساو پالو ایالت په امریکانا ښار کې منډه وهله.

دا څېړنه چې د "Arquivos Brasileiros de Cardiologia" په علمي ژورنال کې خپره شوه، پایله یې دا وه سره له دې چې تمرینونه زیات او پرله‌پسې وو، د زړه د عضلې کوم زیان نښانه نه وه.

هېڅ قلبي بدلون د ناروغۍ نښه نه وه، بلکې ټول بدلونونه طبیعي او روغتیايي وو.

ډاکټر آلوېز وویل دا څېړنه ښيي "دا امکان شته چې زړه د لوړ حجم ورزش سره عیار شي، که شدت یې متوسط وي."

د ورزش زړه متخصص فیلیپو ساویولي، چې په څېړنه کې برخه نه درلوده، بي‌بي‌سي ته وویل: "دا تاییدوي چې د روزل شوي ورزشکار زړه شدید فشار زغملی ش، چې د خوندي شدت په حد کې وي او د ورزش ترمنځ کافي ارام وي."

هغه وویل هیوګو په منځني شدت کې منډه وهله، چې د زړه د ضربان منځنی کچ یې ۱۴۰ و – دا د هغه د عمر لپاره د اعظمي ضربان ۷۰-۸۰٪ برخه ده.

"دا هغه خوندي سیمه ده چې بدن کولای شي د اکسیجن مصرف او انرژي تولید توازن وساتي."

ډاکټر ساویولي زیاته کړه: "په دې کچه منډه وهل د زړه د التهاب، داغ، یا د ضربان ګډوډۍ خطر کموي، حتی د اوږدې مودې ورځني تمرین پر مهال."

هغه خبرداری ورکړ چې که هیوګو دا ننګونه په لوړ شدت ترسره کړې وای، اغېزې یې تاواني کېدې.

هغه وویل: "خطر یې زیات دی او سپارښتنه نه کېږي."

"بې له چمتووالي، جدي ټپونو لکه ضربان ګډوډۍ، التهاب، یا ناڅاپي مرګ احتمال شته."

"پر خپل ځواک باور ولره"

د هیوګو لپاره د څېړنې پایله خوشحالوونکې حیرانتیا وه.

هغه وویل: "ما داسې فټنس وکړ چې هېڅکله مې یې په ژوند کې فکر نه کاوه. او دا چې کومې منفي اغیزې نه وې، ډېره مهمه وه."

خو دا ننګونه بې له خطره نه وه.

"زه له هر څه تېر شوم: ساړه، تودوخه، باران، ټرافیک، ټپونه."

هغه درې ځله په نس ناستي اخته شوی و، چې تر ټولو بد حالت یې پنځه ورځې دوام وکړ.

"ما څلور کیلو وزن له لاسه ورکړ. ما خپل خوراک او اوبه څښل برابر کړل. خو موږ دوام ورکړ."

شاوخوا د ۱۲۰ ماراتون پر مهال، هغه د پښې لاندې د دردناک التهاب، چې د اوږده واټن منډه وهونکو کې عام دی، سره مخ شو.

بیا، شاوخوا د ۱۴۰ ماراتون پر مهال، هغه د سپورتي هرنیا (Pubalgia) ټپي شو - چې د ګېډې لاندې عضلاتو او رګونو ته زیان رسوي.

هیوګو له هغه وروسته د دې تجربې په اړه کتاب ولیکه او ځغاستل یې جاري وساتل.

ده وویل: "زما راتلونکې ننګونه دا ده چې د امریکاز د ټول اوږدوالي په اندازه منډه ووهم - له "البرتا پروده بې" تر ارجنټاین پورې په اوشوییا ښار کې."

"هدف دا دی چې د فزیکي فعالیت ګټې نړیوالو ته وښودل شي او دا چې انسانان د حیرانوونکو کارونو توان لري."

هغه زیاته کړه: "هېڅوک اړ نه دي چې هره ورځ ماراتون منډه ووهي، خو هر څوک باید په خپل توان باور وکړي."