فوت‌و‌فن؛ لیورپول-منچستریونایتد؛ شب آنفیلد این بار سیاه نبود

یکی از مهم‌ترین بازی‌های دور رفت لیگ برتر؛ لیورپول-منچستریونایتد. دو تیمی که فصل گذشته در شرایطی کاملا متفاوت مقابل هم قرار گرفته بودند.

یونایتد فصل گذشته پس از چند بازی ابتدای فصل، روندی باثبات پیدا کرد و این روند به کسب سهمیه لیگ قهرمانان هم منجر شد. لیورپول اما در نقطه مقابل، تیمی پرمهره اما پرنوسان بود و نتوانست در جمع چهار تیم بالای جدول، فصل را به پایان برساند.

در فصل جاری روند حرکتی دو تیم کاملا معکوس شده بود و لیورپول پیش از بازی مقابل یونایتد، این شانس را داشت که با پیروزی در این نبرد سنتی، ۳۹ امتیازی شود و جای آرسنال را در صدر جدول بگیرد.

اریک تن‌هاخ و بازیکنانش اما پس از ناکامی در اغلب بازی‌های بزرگ فصل جاری، نه تنها گرفتن یک امتیاز در آنفیلد هم برایشان دستاورد مهمی بود، بلکه برخی رسانه‌ها در آستانه بازی خبر داده بودند که در صورت شکست در آنفیلد، احتمال برکناری تن‌هاخ هم در کار خواهد بود.

باخت مقابل بایرن مونیخ در اولدترافورد و به پایان رساندن کار در مرحله گروهی لیگ قهرمانان، به عنوان تیم چهارم گروه که بدترین نتیجه یونایتد در تاریخ این تیم در لیگ قهرمانان بود، کادرفنی این تیم را تحت فشار شدیدی از سوی هواداران یونایتد قرار داده بود و تحمل شکستی دیگر در یک بازی بزرگ، آن هم مقابل رقیب دیرینه یعنی لیورپول، برای هواداران شیاطین سرخ بسیار سخت بود.

مشکلات تن‌هاخ در نبود فرناندز

تن‌هاخ که پیش از بازی آنفیلد، در اغلب بازی‌های بزرگ لیگ برتر، مقابل برایتون، منچسترسیتی، آرسنال و تاتنهام، بازنده شده بود، برای بازی مقابل لیورپول محدودیت‌های ویژه‌ای هم داشت.

مهم‌ترین مشکل نبود برونو فرناندز، کاپیتان تیم، بود که به دلیل دریافت کارت زرد در بازی قبلی مقابل بورنموث، محروم شده بود.

هری مگوایر هم پس از بازگشت به فرم مطلوب، گزینه اول در قلب خط دفاع یونایتد بود اما مقابل بایرن مونیخ مصدوم شد و چنانکه در تصویر مربوط به ترکیب می‌بینید، تن‌هاخ مجبور شد از زوج جانی ایونز-رافائل واران در قلب دفاع استفاده کند.

به اینها باید ناآمادگی مارکوس رشفورد را هم اضافه کنیم. سرمربی هلندی، بار دیگر نام او را در میان بازیکنان ذخیره قرار داد اما چند ساعت پیش از شروع بازی، با انجام مصاحبه‌ای، با تمجید از رشفورد ابراز امیدواری کرد که او به زودی به فرم خوبش برگردد.

تن‌هاخ آرایش تیمش را به رغم این محدودیت‌‌ها عوض نکرد. اسکات مک‌تومینای را به جای فرناندز پشت هویلوند قرار داد و از زوج صوفیان آمرابات-کوبی ماینو در قلب خط میانی استفاده کرد.

در ترکیب لیورپول هیچ غافلگیری خاصی دیده نمی‌شد؛ همان آرایش ۳-۳-۴ همیشگی و حضور واتارو اندو به عنوان هافبک دفاعی، به جای الکسیس مک‌آلیستر مصدوم.

نام مک‌آلیستر و دیه‌گو ژوتا به دلیل مصدومیت، در میان بازیکنان ذخیره هم ثبت نشده بود.

خوش شانسی یونایتد در نیمه اول

دقایق ابتدایی بازی مطابق انتظار عمومی پیش رفت. یعنی مالکیت توپ از سوی لیورپولی‌ها و گردش توپ در نیمه زمین یونایتد.

مهم‌ترین نکته در ۱۵ دقیقه ابتدایی این بود که لیورپولی‌ها ۳ کرنر و یک ضربه ایستگاهی غیرمستقیم در نزدیکی محوطه جریمه یونایتد نصیبشان شد.

درواقع هرچند بازیکنان یونایتد در دفاع منطقه‌ای عملکرد خوبی داشتند اما به راحتی به حریف قدرتمند خود ضربه ایستگاهی می‌دادند و این چیزی بود که می‌توانست تکلیف چنین بازی بزرگی را یکسره کند.

با این همه، یونایتد توانست فشار دقایق ابتدایی لیورپول را تحمل کند؛ فشاری که به خصوص در سمت چپ یونایتد شدید بود. جایی که نفوذهای الکساندر آرنولد قرار داشتند و حرکات محمد صلاح بارز بود و لوک شاو فقط با یک نمایش کم‌نقص می‌توانست یونایتد را در بازی نگه دارد.

کابوسی به نام «آنتونی»

هرچند لیورپول در نیمه اول بر جریان بازی مسلط بود، یونایتد هم چند بار می‌توانست روی ضدحملات به خلق موقعیت نزدیک شود.

روی چند صحنه اما بار دیگر حرکات آنتونی مانعی بزرگ برای شکل‌گیری ضدحملات موثر یونایتد بود. بال راست برزیلی یونایتد، تبدیل به پدیده‌ای جالب برای این تیم شده؛ گرانترین بال راست لیگ برتر، که در سطح ضعیف‌ترین بازیکنان این پست در لیگ برتر بازی می‌کند.

این سیزدهمین بازی آنتونی در فصل جاری بود. در ۱۲ بازی قبلی، صفر گل و صفر پاس گل از سوی آنتونی در لیگ ثبت شده بود.

در این بازی هم مثل اغلب بازی‌های دیگر، آنتونی بیشتر به هنرنمایی تکنیکی در نبردهای یک مقابل یک فکر می‌کرد، تا راه انداختن حملات تیمی یونایتد. در نیمه اول دو بار آنتونی به دلیل همین نگرش غیرحرفه‌ای، توپ را در حال شکل‌گیری حمله یونایتد از دست داد و تیمش را در خطر قرار داد.

یونایتد درواقع در شکل بازی تیمی خود، می‌توانست به لیورپول ضربه بزند اما از یک سو ضعف مفرط آنتونی و از سوی دیگر ناآمادگی هویلوند، مانع اثرگذاری ضدحملات یونایتد می‌شد.

الخاندرو گارناچو البته نمایش خوبی در نیمه اول داشت اما عملکرد خوب او، برای به نتیجه رساندن برنامه‌های هجومی تن‌هاخ کافی نبود.

انتقال آرنولد به خط میانی

با شروع نیمه دوم، به روشنی می‌شد دید که فضا برای حملات هر دو تیم بیش از نیمه اول است. از یک سو لیورپول ضرباهنگ بازی خود در فاز حمله را سریع کرده و با پاس‌های کمتر اما سریع‌تری خود را به محوطه جریمه یونایتد می‌رساند و در سوی دیگر یونایتد هم روی ضدحملات، بهتر از نیمه اول کار می‌کرد.

یورگن کلوپ در دقیقه ۶۱ تعویض‌های خود را شروع کرد. گراونبرخ، هافبک میانی هلندی، که مصدوم شده بود، جای خود را به جو گومز داد و دومنیک سوبوسلای هم جای خود را به کودی گاکپو داد؛ دو تعویض هجومی، به خصوص با درنظر گرفتن اینکه گومز در سمت راست خط دفاع قرار گرفت و آرنولد به خط میانی منتقل شد؛ چیزی که در فصل جاری چند بار دیده‌ایم.

آرنولد اولین بار چند ماه قبل توسط گرث ساوتگیت در ترکیب تیم ملی انگلیس، به عنوان هافبک میانی به کار گرفته شد و نمایش خیلی خوبی هم داشت.

کلوپ هم در فصل جاری چندین بار به خصوص زمانی که خواسته تیمش را هجومی کند، از آرنولد در خط میانی استفاده کرده است.

این تعویض‌ها شکل بازی لیورپول را هجومی‌تر کرد اما بهترین شانس بازی در دقیقه ۶۹ برای یونایتد روی یک ضدحمله کلاسیک، شکل گرفت. هویلوند این فرصت را در موقعیت تک به تک با آلیسون بکر، دروازه‌بان لیورپول، از دست داد و ضربه پای راست او آنقدر بد بود که برای بکر به راحتی قابل دفع بود.

شب بد مهاجمان لیورپول

تعویض آنتونی و گارناچو و آمدن رشفورد و پلیستری به بازی، تصمیمی قابل انتظار از سوی تن‌هاخ بود اما بیرون رفتن لوییس دیاز و داروین نونیز از میدان و آمدن کرتیس جونز و هاروی الیوت، دو هافبک میانی به ترکیب لیورپول کاملا غافلگیرکننده بود و نشان داد که کلوپ تا چه حد از نمایش بد دو مهاجم خود ناراضی است.

از میان ۳ مهاجم لیورپول که بازی را شروع کرده بودند، فقط صلاح نمایش خوبی داشت. لیورپول ۸ ضربه در چارچوب در این بازی ثبت کرد و ۱۲ کرنر زد اما شانس‌های بزرگ متعددی خلق نکرد.

حتی می‌توان گفت که یونایتد روی ضدحملاتی که داشت، موقعیت‌هایی خلق کرد که از فرصت‌های لیورپول خطرناکتر بود.

اخراج دیه‌گو دالوت در دقایق پایانی بازی هم کمکی به لیورپول نکرد که بتواند دروازه یونایتد را باز کند. لیورپول در شبی که نونیز و دیاز و گاکپو نمایش خوبی نداشتند، فرصت پیروزی و صدرنشینی را از دست داد.

حتی انتقال آرنولد به خط میانی هم با توجه به ارسال‌های ضعیفی که این بازی در دقایق پایانی انجام داد، اثر خوبی روی روند کار لیورپول نگذاشت.

پاسخ کین به نونیز

تن‌هاخ در شبی که تیمش حدود ۳۱ درصد مالکیت توپ داشت و حتی یک کرنر هم نزد، یک امتیاز از مسابقه‌ای دشوار گرفت؛ مسابقه‌ای که شکست در آن، چه بسا منجر به برکناری او از سرمربیگری منچستریونایتد می‌شد.

به این ترتیب تساوی در آنفیلد، نتیجه بسیار خوبی برای سرمربی هلند یونایتد بود. دقایقی پس از پایان بازی ویرجیل فن‌دایک در مصاحبه‌ای گفت: «فقط یک تیم به دنبال پیروزی بود». این کنایه فن‌دایک، خیلی زود با واکنش روی کین کاپیتان سابق یونایتد همراه شد. کین گفت: «فن‌دایک نباید فراموش کند که لیورپول در ۳۰ سال گذشته فقط یک بار قهرمان لیگ برتر شده است.»

بازی لیورپول و یونایتد آنقدر پرتنش است که این تنش در بحث‌های رسانه‌ای هم بازتولید می‌شود و حتی تا پس از پایان بازی، ادامه دارد.

این بار تن‌هاخ و بازیکنانش خوشحال هستند که از بازی بزرگ آنفیلد یک امتیاز گرفتند اما تغییری در هدف دو تیم ایجاد نشده؛ کلوپ و بازیکنانش برای قهرمانی در این فصل رقابت می‌کنند و یونایتد برای کسب سهمیه لیگ قهرمانان تلاش خواهد کرد.