پروژه مخفی دیوید بوئی که در اتاق مطالعه‌اش پیدا شد

هنگامی که دیوید بوئی در سال ۲۰۱۶ درگذشت، آخرین اثری که از خود به جا گذاشت آلبوم «ستاره سیاه» بود؛ آلبومی که هم‌زمان با مبارزه‌اش با سرطان ساخته شد و به نوعی وداع هنری او بود.

اما او در ماه‌های آخر زندگیش پروژه دیگری را هم آغاز کرده بود که در یادداشت‌هایش به عنوان یک «موزیکال قرن هجدهم» توصیف شده است.

عنوان این نمایش موزیکال «اسپکتیتور» است که همنام یک مجله قرن هجدهمی بریتانیاست که مورد علاقه آقای بوئی بوده است؛ این کلمه به زبان انگلیسی به معنای «نظاره‌گر» است.

حتی نزدیک‌ترین همکاران دیوید بوئی از این پروژه خبر نداشتند تا اینکه، یادداشت‌ها و طرح‌های او در سال ۲۰۱۶ در اتاق کار قفل‌شده‌اش در نیویورک پیدا شد.

این اسناد اکنون به موزه ویکتوریا و آلبرت اهدا شده و قرار است از هفته دیگر (۲۰ شهریور/۱۳ سپتامبر) در مرکز دیوید بوئی در شرق لندن به نمایش گذاشته شوند.

این پروژه مخفی که به طور اختصاصی با بی‌بی‌سی به اشتراک گذاشته شده‌ است، شیفتگی این ستاره موسیقی را به هنر و طنز در لندن قرن هجدهم و همچنین داستان‌هایی از گروه‌های تبهکار آن دوران نشان می‌دهند.

اگر این نمایش موزیکال تکمیل می‌شد، یکی از آرزوهای همیشگی دیوید بوئی را محقق می‌کرد.

آقای بوئی در سال ۲۰۰۲ در گفت‌و‌گویی با رادیو۴ بی‌بی‌سی گفت: «در ابتدا، واقعا می‌خواستم برای تئاتر بنویسم و فکر می‌کنم می‌توانستم فقط در اتاق نشیمنم برای نمایش‌نامه تئاتر بنویسم، اما به نظرم هدفم (همیشه) داشتن مخاطبان بسیار زیاد بود.»

یادداشت‌های دیوید بوئی همان‌طور که او آن‌ها را به دیوارهای دفترش در نیویورک سنجاق کرده بود پیدا شدند.

این اتاق همیشه قفل بود و فقط آقای بوئی و دستیار شخصی‌اش کلید داشتند، بنابراین آن‌ها تا زمانی که بایگانی‌کنندگان شروع به فهرست‌بندی وسایل او نکردند، دست‌نخورده باقی ماندند.

او یک دفترچه کامل را به مرور نشریه اسپکتیتور اختصاص داده است، نشریه‌ای که ۵۵۵ نسخه از آن بین‌ سال‌های ۱۷۱۱ تا ۱۷۱۲ میلادی منتشر شد؛ او در این دفترچه یادداشت‌هایی در مورد مد‌های زودگذر و آداب و رسوم جامعه لندن در آن زمان دارد.

او همچنین با قلمی با جوهر سیاهرنگ چندین مقاله این نشریه را خلاصه کرده و حتی به آن‌ها از ۱ تا ۱۰ نمره داده است.

این یادداشت‌ها نشان می‌دهد آقای بوئی شیفته تاریخ و فرهنگ لندن اوایل قرن هجدهم بود.

او در حاشیه یکی از داستان‌های اخلاقی درباره دو خواهر، نوشته است «می‌تواند زیرداستان (موضوع فرعی) خوبی باشد».

او هم‌چنین به گزارش‌هایی درباره شخصیت‌هایی چون «آقای کلینچ، اهل بارنت»،علاقه نشان داده است؛ مردی که می‌توانست صدای اسب، سگ شکاری، زنی سالمند و حتی ساز فاگوت را تقلید کند.

دیوید بوئی به‌طور خاص مجذوب موضوع جرم و جنایت و مجازات بود.

در یکی از یادداشت‌های مربوط به نمایش موزیکالش، او صحنه‌هایی از اعدام در ملا عام را تجسم می‌کند که در آن «جراحانی بر سر تصاحب اجساد دعوا می‌کنند.»

او حتی به این فکر می‌کند که جک شپرد، دزد خرده‌پا و محبوب مردم را به یکی از شخصیت‌های اصلی نمایش تبدیل کند. او از جاناتان وایلد هم نام می‌برد؛ مجری خودسر قانون که جک شپرد را دستگیر و اعدام کرد.

یکی دیگر از نقش‌های اصلی بالقوه در موزیکال را هم به باند خیابانی «موهاک‌ها» اختصاص داده بود؛ گروهی از جوانان اشراف‌زاده که در سال ۱۷۱۲ شب‌ها مست می‌کردند و به عابران، به‌ویژه زنان و نگهبانان سالخورده در خیابان‌های لندن حمله می‌کردند. (آن‌ها به دلیل بی‌بندوباری و رفتار زننده‌شان در تئاترها، میخانه‌ها و قهوه‌خانه‌های اطراف کاونت گاردن لندن، خشم و نگرانی عمومی را برانگیخته بودند.)

دیوید بوئی در عین حال نگاهی کلی‌تر هم به آن دوران داشته است.

او با نگاهی به نقاشانی مثل جاشوا رینولدز و ویلیام هوگارث و همچنین تاسیس آکادمی سلطنتی، گاه‌شماری از اوایل قرن هجدهم را تدوین کرد.

او به شکل‌گیری نمایش‌های موزیکال در این دوره لندن هم علاقمند بود و همینطور نحوه استفاده از این نمایش‌ها به‌عنوان ابزار طنز سیاسی.

به گفته متصدیان آرشیو، ممکن است آقای بوئی در سال ۲۰۱۵ که در آمریکا زندگی می‌کرد، در حال پژوهش درباره نقش هنر در نقد سیاسی معاصر نیز بوده باشد.

حدود ۲۰۰ قطعه از آرشیو دیوید بوئی شامل لباس‌هایی که در کنسرت‌هایش پوشیده، دست‌نوشته‌ها، سازها و آثار هنری متنوع او در موزه ویکتوریا و آلبرت لندن در معرض دید عموم قرار خواهد گرفت. در عین حال پژوهشگران می‌توانند برای دیدن سایر آثار وقت قبلی بگیرند.

به گفته مدیر مجموعه، این اسناد تازه می‌تواند الهام‌بخش نسل جدیدی از هنرمندان و طراحان مد باشد.