وقتی اریک کانتونا خواننده می‌شود: «رولینگ استونز باید از من حمایت کند»

اریک کانتونا در زندگی‌اش هرگز مشکلی از بابت اعتماد به نفس نداشته است.

به عنوان فوتبالیست او شش فصل در انگلیس بازی کرد و پنج بار قهرمان لیگ شد؛ چهار بار با منچستر یونایتد و یک بار با لیدز یونایتد. تنها باری که به این افتخار دست نیافت زمانی بود که به دلیل زدن یک تماشاگر با لگدی محروم شده بود.

بارها در ورزشگاه اولدترافورد سرود «اوووآه کانتونا» شنیده شد، اما حالا اوست که آواز می‌خواند.

پنجشنبه آینده (۲۶ اکتبر) او در ۵۷ سالگی نخستین تور خود در بریتانیا را آغاز خواهد کرد. این تنها تصمیم عجیب و غریب او نیست، بلکه این فوتبالیست سابق فرانسوی قصد دارد که آلبوم خود را به طور زنده از اجراهایش در منچستر و لندن ضبط کند.

کانتونا در گفتگویی که با او در دفتر یونیورسال، شرکت تهیه‌کننده آلبومش، انجام شد در مورد ضبط زنده این اجراها گفت: «همیشه آروز داشتم که مقابل مردم روی صحنه بروم. نمایش چیزی است که ما باهم آن را می‌سازیم. تماشاگران چه روحیه‌شان خوب باشد و چه بد، موجب می‌شوند که از یکدیگر انرژی بگیریم. ۲۰ آهنگ این آلبوم روی صحنه ساخته می‌شوند. برای همین بود که می‌خواستم آلبوم زنده بیرون بدهم. این کار مانند آخرین اثر قلم‌مو روی نقاشی تمام می‌شود.»

نخستین آلبوم‌های زنده

موارد بسیار محدودی بوده که نخستین آلبوم یک خواننده به صورت زنده ضبط شود.

گروه موسیقی «یاردبردز»، همراه با اریک کلپتون، آلبوم پنج یاردبردز را به صورت زنده در کلاب مارکی لندن ضبط کرد که موفقیت‌آمیز نبود.

گروه راک «The MC5» هم که می‌خواست از انرژی اجرای زنده‌اش استفاده کند، چنین کاری انجام داد، همین طور گروه راک آمریکایی جینز ادیکشن که آلبومش را از اجراهای زنده در راکسی تیاتر لس‌آنجلس ضبط کرد.

مشخص است که کانتونا می‌خواهد در موسیقی هم رویکردی مشابه فوتبالش داشته باشد: یعنی هر کاری که دلش می‌خواهد انجام دهد.

وقتی از او پرسیدم با توجه به این که در صنعت موسیقی تازه‌کار است، می‌خواهد چه اقدام‌هایی برای حمایت از آلبومش انجام دهد، چهره‌اش حالتی از ناباوری به خود گرفت و گفت: «منظورت را نمی‌فهمم.»

سپس متوجه شدم مشغول توضیح دادن سلسله مراتب صنعت موسیقی برای مردی هستم که قبلا به عنوان بهترین بازیکن خارجی یک دهه لیگ برتر فوتبال انگلیس انتخاب شده است. او اما من را از اشتباه درآورد: «نه، من خودم آدم معروفی هستم، برای همین است که منظورت را نمی‌فهمم. شاید رولینگ استونز بتواند از من حمایت کند.»

هنرهای رزمی برای زدن یک تماشاگر

روزنامه گاردین «دوستانی که از دست دادیم»، نخستین اثر اریک کانتونا که ماه ژوئن منتشر شد، را این گونه توصیف کرد: «نیک کیو را بگیرید، یک کمی از لئونارد کوهن به آن اضافه کنید و کمی سرژ گینزبورگ روی آن بپاشید و آن وقت ممکن است چیزی شبیه اولین تک آهنگ اریک کانتونا داشته باشید.»

وقتی از کانتونا درباره متن آهنگ «بهشت خودم را می‌سازم» به خصوص خط اول آن که می‌گوید «من قهرمان بوده‌ام/ من جنایتکار بوده‌ام» سئوال می‌کنم، او با اطمینان خاطر پاسخ می‌دهد: «جنایت، کشتن یک نفر نیست»، سپس چشمانش برق می‌زند و می‌گوید «قبلا دستگیر شده‌ام» و پس از مکثی طولانی اضافه می‌کند: «یک بار.»

این موضوعی است که سعی می‌کردم به آن اشاره کنم. در ژانویه ۱۹۹۵ اریک کانتونا در بازی مقابل کریستال پالاس اخراج شد، اما در حالی که از کنار زمین به سوی رختکن می‌رفت، به هوا پرید و تماشاگری که به او فحش داده بود را با لگد زد. کانتونا به دو هفته حبس محکوم شد که در فرجام‌خواهی لغو شد.

وقتی از او سئوال می‌کنم که: «خب این شعر به اون ضربه کونگ‌ فو ارجاع می‌دهد؟»

کانتونا پاسخ می‌دهد: «بله. بله. این همان چیزی است که می‌خوانم، قبل از این با ادامه بیت اول کیف کنم که با گروه کر اوج می‌گیرد: "از من متنفری. عاشقم هستی. اما فقط خودم هستم که خودم را قضاوت می‌کنم. به جهنم می‌روم. به بهشت می‌روم. ولی هرجایی که بروم بهشت خودم را می‌سازم."»

«یک گیتاریست افتضاح»

از دوران بچگی در مارسی آواز خواندن رویای کانتونا بوده است. او با خنده می‌گوید: «از بچگی عاشق دو چیز بودم، فوتبال و هنر. به نظرم شروعم با فوتبال بهتر بود. حالا می‌توانم تا آخر عمرم آواز بخوانم. عمیقا نیاز دارم که احساساتم را بیان کنم.»

در دوران قرنطینه کرونا بود که او سرانجام فرصت پیدا کرد، نواختن گیتار را بیاموزد، هرچند که او خودش را «یک گیتاریست خیلی خیلی خیلی بد» توصیف می‌کند، اما او از این طریق توانست آهنگ‌هایش را بنویسد؛ نیمی به انگلیسی و نیمی به فرانسوی.

او در عین تعجب گفت: «انگلیسی واقعا زبان موزیکالی است، در حالی که فرانسوی آنقدرها موزیکال نیست.»

هرچند که دانستن صدرنشین لیگ برتر موسیقی پاپ او، چندان تعجب‌آور نیست: «دورز»، گروهی که کانتونا آن را «به نوعی خاص» توصیف می‌کند. این گروه لس‌آنجلسی با آهنگ‌هایی مانند «Light My Fire» و «LA Woman» شناخته می‌شود و خواننده آن، جیمز موریسون، سال ۱۹۷۱ در حالی که ۲۷ سال داشت در وان حمامی در پاریس درگذشت.

کانتونا می‌گوید: «آن‌ها را از طریق آلبوم‌های زنده‌شان کشف کردم. گاهی با افرادی روبرو می‌شویم که موجب رشد ما می‌شوند، مثل آرتور رمبو که شاعر بود یا آنتوان آرتو که او هم شاعر بود. من خیلی از چنین افرادی الهام گرفته‌ام.»

وقتی صحبت به فوتبال می‌کشد، او کمی از اشتیاقش را از دست می‌دهد، اما مودبانه تلاش می‌کند به سئوالم در مورد آینده منچستر یونایتد پس از ناکامی در تغییر مدیریت باشگاه پاسخ دهد: «بعضی وقت‌ها باشگاه‌های بزرگ لحظات بدی را تجربه می‌کنند، ولی آن‌ها دوباره به اوج بازمی‌گردند. یونایتد همیشه یونایتد است. هیچ چیز را نمی‌توان با یونایتد مقایسه کرد، درست؟»

کانتونا همچنین در مورد مستند دیوید بکام که الان پربیننده‌ترین سریال نتفلیکس است، نظر داد. هرچند که در دام سئوال جسورانه من در مورد این که ممکن بود برای کدامیک از آن‌ها در بازار نقل و انتقالات پول بیشتری پرداخته شود، نمی‌افتد.

کانتونا گفت: «دوست ندارم راجع به قیمت صحبت کنم. ما هر روز و هر دقیقه راجع به ارزش چیزها می‌شنویم. به نظرم ارزش واقعی ارزشی است که در قلب وجود دارد.»

این خیلی جواب به موقع و خوبی برایم بود و اگر آن موقع یقه‌ پیراهنم به سبک کانتونا بالا بود، پس از این پاسخ پایین می‌افتاد.

و اما بلندپروازی‌های او در دنیای موسیقی؟

«تنها هدف من گذراندن لحظه‌ای با تماشاگران است؛ آن لحظه زنده. ما چیز خاصی خلق می‌کنیم. نمی‌خواهم مشهور شوم. من از همان وقتی که به دنیا آمدم مشهور بوده‌ام؛ تقریبا البته.»

با این حال یک جشنواره است که او دوست دارد در آن اجرا کند: «وودستاک؛ هرچند که این جشنواره دیگر وجود ندارد.»

من می‌گویم شاید او یک روز کنسرتی در اولدترافورد اجرا کند، صورت کانتونا برافروخته می‌شود و در پاسخ می‌گوید: «وای، آره، آره. تئاتر رویاها، چرا که نه.»